Βυζαντινοί ναοί και σύγχρονες κοινότητες: η πίστη ως αρχιτεκτονική
Οι τρούλοι δεν είναι μόνο πέτρα. Είναι η σιλουέτα μιας κοινότητας που συνεχίζει να μαζεύεται.
Από τη Θεσσαλονίκη ως το Σικάγο και από τη Χίο ως το Σίδνεϊ, ο βυζαντινός ναός είναι το πιο αναγνωρίσιμο «σπίτι» του Ελληνισμού μετά την ίδια την οικογένεια.
Η αρχιτεκτονική αυτή δεν αντιγράφει απλώς το παρελθόν. Το μεταφέρει: φως από ψηλά, τοιχογραφίες που αφηγούνται, καμπάνες που ρυθμίζουν τον χρόνο της ενορίας.
Οι τεχνίτες —αγιογράφοι, ξυλογλύπτες, πελεκητές— είναι συχνά οι αφανείς φύλακες αυτής της συνέχειας.
